бабуля і шкарпэткі

мая бабуля любіць пазбаўляцца ад усяго, акрамя сваіх старых рэчаў. яна можа выкінуць грошы, лісты, газеты з маімі артыкуламі, але ніколі не выкідае свае шкарпэткі. гэта - недатычнае. амаль сьвятое.

матулю і мяне яна просіць на любое сьвята (дн, новы год, дзень маці, 8 сакавіка) дарыць ёй шкарпэткі. мы старанна дорым. розныя. з ручной вышыўкай нават ёсьць. бабуля падзякуе, прымерыць і пакладзе абноўку ў пакет. пакет - у шафу. іх там ужо нямалы стос назьбіраўся. а носіць бабуля іншыя шкарпэткі, тыя,што набыла год 20 таму. яна іх старанна прае штодня, раз на тыдзеннь штопае - на тых шкарпэтах вольнага месца няма, усе ў заплатках, але бабуля ня можа зь імі разьвітацца. старанна зашывае новую дзірачку.

на нашыя з маці пытаньні, чаму яна ня носіць новыя пары, навошта мы набываем ёй чарговыя шкарпэткі, яна адмахваецца: ня вашая справа, за сабой сачыце. 

матуля некалькі разоў парывалася старыя бабуліны шкарпэты выкінуць. бабуля вельмі растройвалася. "яны табе замінаюць?" - пытаецца. што адказаць на гэта? "на вось, у машыну пральную закінь", - працягвае бабуля чыстыя, латаныя-пералатаныя, выцвелыя ды разцягнутыя шкарпэткі. маці ўздыхае і падпарадкоўваецца. яна дакладна ведае, які падарунак зрабіць бабулі на бліжэйшае сьвята. 
  • Current Mood: sad sad
у маіх бабуль таксама было так. напрыклад, адна збірала пасцельную бялізну, шафы аж ламіліся, нават была яшчэ з часой саюза, якую мама прывозіла ці то з Чэхіі, ці то з Польшчы ў падарунак. а ўсё жыццё чамусьці бабуля карысталася "адным наборам", латала яго і толькі, калі прастыня ўжо сапраўды прасвечвала ці прыяжджалі мы ў госьці - дзядуля прымушаў даставаць штосьці навейшае.

не думаю, што гэта ад сквапнасці... проста раслі яны ў такія часы!
я зусім пра сваю бабулю!
думаю, што амаль ва ўсіх старых людзей ёсць штосьці такое...