Як я стала змагаркай!

От так ў адным ЖЖ я стала змагаркай :))))



А пасьля спадар вырашыў мяне "падтрымаць":



У профілі спадара не напісана, скуль ён. Але нешта мне падказввае, што з Украіны... Божа, да чаго ж заштампаваныя мазгі моладзі! Для іх - аксіёма: калі па-беларуску размаўляеш, значыць - бнфавец ці змагар там нейкі... Яны (равесьнікі ж!) ніяк ня могуць даўмець, што можна размаўляць па беларуску НЕ ПРАТЭСТУЮЧЫ супраць чагосьці там, займацца ЛІТАРАТУРАЙ, мастацтвам, беларускай культурай урэшце!

Учора, калі размаўлялі з Томай Лісіцкай ў простым эфіры НЭТрадыё, таксама адзін чалавек запытаўся у чаце, ці маю я дачыненне да палітыкі.

НЯ МАЮ Я ДАЧЫНЕННЯ ДА ПАЛІТЫКІ! ДА ЛІТАРАРУТЫ, ЖУРНАЛІСТЫКІ - МАЮ. ДА ПАЛІТЫКІ - НЕ! Палітычную сітуацыю ведаю, у палітыцы разьбіраюся, сваё меркаваньне і пазіцыю маю, але ж не заёмаюся ёй. 
  • Current Mood: busy busy
Ня ведаю, як дзядзька з грантам, але школьнік/студэнт прытым абсалютна шчыра лічыць сябе за найшчырэйшага з усіх беларусаў, які ня пусьціць на беларускую зямельку ніякіх маскалёў ды ляхоў (а за адным разам - і літвіноў з крывічамі). Штопраўда, адначасова з тым ён схільны меркаваць, што на Палесьсі і ў Сапоцкіне людзі размаўляюць літаратурнай беларускай гаворкай і ставяць на тацу імбрык, а абарона бацькаўшчыны ў яго зводзіцца да ўцёкаў ад прамільгнулага на даляглядзе аўтазаку.
вось менавіта. гэта папросту дзіцячая неабазнасьць, недасьведчанасьць. з часам усё становіцца на свае месцы