Як я стала змагаркай!

От так ў адным ЖЖ я стала змагаркай :))))



А пасьля спадар вырашыў мяне "падтрымаць":



У профілі спадара не напісана, скуль ён. Але нешта мне падказввае, што з Украіны... Божа, да чаго ж заштампаваныя мазгі моладзі! Для іх - аксіёма: калі па-беларуску размаўляеш, значыць - бнфавец ці змагар там нейкі... Яны (равесьнікі ж!) ніяк ня могуць даўмець, што можна размаўляць па беларуску НЕ ПРАТЭСТУЮЧЫ супраць чагосьці там, займацца ЛІТАРАТУРАЙ, мастацтвам, беларускай культурай урэшце!

Учора, калі размаўлялі з Томай Лісіцкай ў простым эфіры НЭТрадыё, таксама адзін чалавек запытаўся у чаце, ці маю я дачыненне да палітыкі.

НЯ МАЮ Я ДАЧЫНЕННЯ ДА ПАЛІТЫКІ! ДА ЛІТАРАРУТЫ, ЖУРНАЛІСТЫКІ - МАЮ. ДА ПАЛІТЫКІ - НЕ! Палітычную сітуацыю ведаю, у палітыцы разьбіраюся, сваё меркаваньне і пазіцыю маю, але ж не заёмаюся ёй. 
  • Current Mood: busy busy
Ды я цудоўна ведаю, хто ёсьць і каг няма сярод украінцаў, як і адчуваю, што гэты юзер нічога кепскага сказаць не хацеў. Але ж атрымалася як заўжды :)
"Мае" украінцы звычайна ўжо ведаюць, што "змагар" у пэўным сэнсе - амаль лаянка, і ўжываюць гэтае слова адно ў негатыўным кантэксьце, тоесным украінскаму "справжніст".
от бач! я таксама апынаюць зашоранная беларускай дзяйсьцьвіцельнасьцю!
Вы нават не ўяўляеце, колькі шляхетных і рыцарскіх паняткаў зганьбілі і яшчэ могуць зганьбіць тыя, каго мы называем "змагарамі" :)
Што Вы. Вас саму спрабавалі зганьбіць зваротам "змагарка", мы ж толькі што гэта абмяркоўвалі :)
от вы ж напісалі пра тых, каго мы называем змагарамі

а мяне та й назвалі ))

палучылася от така ось двухсэнсоўна рэч :)
Дык то ж называлі не "мы", а украінскі сябар. І ён, мяркую, зусім не хацеў Вас пакрыўдзіць.
так... ваша правда... у нас, наприклад, як гриби після дощу, ростуть Професійні Патріоти... біля відповідних годівничок.
тихо робити свою справу на своєму місці,виявляється, значно складніше(
прачытала і ўзгадала, як мне шалёна падабаецца ўкраінскае слова білченята

я проста ташчуся! у кніжцы твайго бацькі, дарэчы, вычытала )
ой, як приємно)))
ти йому заочно подобаєшся!
вони з мамою зараз плескаються у хвилях Чорного Моря в Ялті
У нас абсалютна аналагічны працэс. Прычым у выніку, паміж саракагадовым дзядзькам, які загаварыў па-беларуску дзеля лішняга гранту ў кішэню, і ўчорашнім школьнікам, які падлічвае, колькі дзён ён зможа паразмаўляць "на мове" і колькі разоў яму будзе пры гэтым няёмка - розьніцы ніякай. Карысьці ад такіх персанажаў мінімум.
а в нас іще є мода "помирати за Україну".
ось так: "де впав, набравшись, там Батьківщина"...
так написав львівський поет Ігор Павлюк.